MCAS – Zespół Nadmiernej Aktywacji Komórek Tucznych

Wielu chorych przez lata zmaga się z niespecyficznymi objawami, które diagnozowane są przez lekarzy jako „ alergia”. Często dolegliwości pogłębiają się, a dalsze poszukiwanie powodu kończy się w gabinecie u psychiatry lub psychologa, bez wykonania dokładniejszej diagnostyki.

Przyczyną alergii, chorób autoimmunologicznych, nerwic,  ataków paniki, depresji, problemów skórnych, pokarmowych, kardiologicznych, nietolerancji histaminy, zjawiska „long covid” może być Zespół  Nadmiernej Aktywacji Komórek Tucznych tzw. MCAS.

Mastocyty, czyli komórki tuczne są częścią układu odpornościowego  rozproszonymi w całym organiżmie, a szczególnie  w skórze, błonie śluzowej dróg oddechowych, przewodu pokarmowego i układu moczowo-płciowego. Gdy do organizmu wniknie: wirus, bakteria, grzyb, pasożyt, toksyna lub też dojdzie do urazu, silnego stresu, wtedy mastocyty wydzielają  substancje, wywołując stan zapalny, który ma na celu walkę z wrogiem i naprawę zniszczonej tkanki. Zdarza się, że w wyniku tej walki mastocytów jest za dużo, co doprowadza do wysokiego poziomu mediatorów zapalnych w organizmie. W zależności od ilości wspomnianych mediatorów , reakcja może być łagodna lub bardzo poważna.

Stres, zmiana temperatury, wilgotności powietrza, brak snu, infekcja, leki, zapachy, perfumy, hałas, produkty spożywcze mogą być traktowane  przez organizm jako zagrożenie, co powoduje nadmierną aktywację komórek tucznych. Szczególnie dotyczy to osób przemęczonych, nadwrażliwych, zestresowanych, chorujących na choroby przewlekłe, u której układ nerwowy jest  przebodźcowany, a także żle odżywionych. Uważa się, że MCAS może być również przenoszony genetycznie.

Czynnikami spustowymi do powstania MCAS mogą być także choroby autoimmunologiczne, borelioza, alergie, zaburzenia hormonalne, choroba Enhlersa-Danlosa oraz SIBO. Co więcej MCAS może imitować boreliozę i tężyczkę.

Zaobserwowano, że u wielu pacjentów MCAS pojawił się po przechorowaniu na COVID, i jest przyczyną tzw. long covid, czyli zespołu kilkunastu objawów, które mogą utrzymywać się przez wiele miesięcy po przejściu zakażenia.

Do objawów MCAS należą:

  • skórne (pokrzywka, flushing, czyli nagłe i przemijające zaczerwienienie, obrzęki, niewyjaśnione wysypki, atopowe zapalenie skóry, suchość skóry, nadmierne wytwarzanie łoju, zaskórniki)
  • pokarmowe (zaparcia, biegunki, bóle brzucha, wymioty, reflux, zespół jelita wrażliwego )
  • oddechowe (świsty, duszności)
  •  bóle głowy, zaburzenia nastroju, przewlekłe zmęczenie, zawroty głowy
  •  ze strony układu krążenia (hipotensja, arytmie)
  •  układu ruchu (osteoporoza, osteopenia, bóle kostne)
  • Reakcje anafilaktyczne

Inne objawy to:

  • nietolerancje i alergie pokarmowe,  nietolerancja histaminy
  • nadwrażliwość na hałas, światło, zapachy, dotyk, smak
  • objaw Reynauda napadowy skurcz tętnic w obrębie rąk, rzadziej stóp, pod wpływem zimna, emocji lub bez uchwytnej przyczyny
  • uczucie skręcenia jelit
  • zaczerwienienie oczu
  • bolesne miesiączki
  • nietolerancja zmian temperatury
  • nietolerancja lub brak działania niektórych leków
  • pokrzywka, wysypka
  • stany przedomdleniowe lub omdlenia
  • przewlekle podwyższona lub obniżona temperatura ciała
  • zapominanie, mgła mózgowa
  • zaburzenia hormonalne

Diagnostyka nie jest łatwa. Pacjent musi spełniać co najmniej dwa z poniższych kryteriów:

  • Wzrost poziomu tryptazy podczas nasilenia objawów o min. 20% w stosunku do wartości wyjściowej.
  •  Podwyższony poziom histaminy – we krwi max. po 1h od wystąpienia objawów oraz z moczu w 24h zbiórce moczu.
  •  Podwyższony poziom Prostaglandyny D2 oraz metabolity – we krwi oraz w 24 h zbiórce moczu
  •  Podwyższony poziom Leukotrienów – w 24h zbiórce moczu
  • Poziom DAO w surowicy

Leczenie polega na unikaniu czynników szkodliwych, czyli substancji czy czynności nasilających dolegliwości, np. silnych zapachów, stresu, nadmiernego wysiłku fizycznego. Farmakoterapia jest tu  leczeniem raczej objawowym polega na podawaniu leków przeciwhistaminowych, glikokortykosteroidów, inhibitorów pompy protonowej, leków przeciwdepresyjnych czy rozszerzających oskrzela.

Bardzo ważna jest dieta, która powinna być nieprzetworzona i  mieć charakter przeciwzapalny i niskohistaminowy. Korzystna jest dieta low FODMAP.

Pomocne suplementy to: kwercetyna, witamina B6, witamina D3,  wapń, cynk, witamina C kwasy omega 3 EPA/DHA, enzym DAO, a także probiotykoterapia, a w szczególności szczepy Lactobacillus plantarumrhamnosus, Bifidobacterium longum infantis).